Een prachtige cultuurschok
‘Wat voor kleur shirt heb je straks aan? En wat voor kleur broek?’ De eerste woorden die mij nu 2 seizoenen geleden op Odysseus gezegd werden. Ik kijk even naar Maarten, maar zijn blik is net zo verbaasd als de mijne. ‘Eh, rood shirt met witte broek, hoezo?’ ‘Dan weet de technische commissie (of eigenlijk TC, maar ja, onwetend als ik nog was) wie je bent.’
Jesse deed zijn best om het uit te leggen. Wat precies de TC was, waarom ik mijn kleren moest aangeven. Hoe alles verder in zijn werk ging met de selectiedag voor niet selectieleden waaraan ik meedeed. Maar het ging allemaal redelijk langs me heen. Na ruim 16 jaar bij een ‘burgervereniging’ te hebben gevoetbald, werd het Odysseus ’91 in Utrecht. Een cultuurschok waar ik oprecht tegenop keek.
16 jaar lang waarin alles voor me geregeld werd, zo gezegd: geen idee waar de limonade vandaan kwam, de leider toverde dat altijd tevoorschijn in de rust. Doelen, hoekvlaggen: die staan toch gewoon standaard op het veld? En de club hoeft maar met de vingers te knippen of er staat een handvol scheidsen klaar, dolgelukkig om mijn wedstrijd in goede banen te leiden. Het voetballeven was goed…
Nooit zorgen maken om het tenue, dat wordt verstrekt en gewassen door de club. Tekorten op de begroting? Geen idee wat de begroting was. Om nog maar te zwijgen over velden die al dan niet verplaatst of verbeterd moeten worden. Onwetendheid is een zegen wordt ook wel gezegd. Dat zou bij Odysseus snel veranderen.
Maar terug naar mijn eerste aanraking met onze club. Na een jaar lang gependeld te hebben tussen Utrecht en Leiderdorp (naar de plaatselijke trots R.C.L.) vond ik het mooi geweest. Het zou voortaan pendelen zijn tussen mijn huis in Utrecht en mijn club in Utrecht. De club was snel gevonden, al weet ik nog steeds niet hoe precies. Afijn, dat maakt ook niet zoveel uit. In samenspraak met de commissaris extern, werd Odysseus ’91 uitverkoren. Echter, daar gingen 2 jaar aan vooraf van wikken en wegen. Weg zekerheid, weg bekenden, weg mooie club waar ik zoveel heb meegemaakt. Het was in mijn ogen op alle fronten een stap terug, om naar een studentenclub te gaan. Ik kende de herenselectie (1, 2 en 3) van mijn oude club goed. Gasten die ik bijna allemaal al lang kende, en die vrienden zijn geworden. Die ik nog steeds af en toe zie. Voetballen op een hoger niveau. Altijd een goede scheidsrechter (meestal dan). Altijd een verzorgde training, met trainer en genoeg trainingsspullen. Met andere woorden: professionaliteit. Wilde ik dat allemaal opgeven? Voor onzekerheid?
Nu moet je als lezer niet denken dat ik met tegenzin hier aan het voetballen ben. Zeker niet. De verhuizing naar Odysseus is geweldig geweest.
Al vanaf de eerste training, waarbij ik nog niemand kende, was de sfeer anders, leuker. Niks oude, ervaren rotten die ook in je team zitten, enkel leeftijdsgenoten. Die ook nog eens allemaal student waren, en van bier en voetbal hielden. Ik keek mijn ogen uit. Hier hoopte ik op. Waar ik vroeger na de training één biertje deed en wegging, bleef ik hier rustig 4 uur zitten.
Zelf trainingen geven, nog nooit gedaan. Alsof ze wat van mij aan zouden nemen. Ik sta niet boven de groep. Maar elke week is de training goed. Door wie hij ook gegeven wordt. En in je eerste jaar kampioen worden helpt natuurlijk ook. Gelukkig, één zorg minder. Toch miste ik nog steeds iets. Mijn zorgen waren dan wel minder geworden, maar enkele bleven. Zoals iedereen weet is heren 4 een echt hecht team. Een goed stel zoals dat al vaker gezegd is. Ik ken ze allemaal goed, en het zijn allemaal vrienden. Maar wie voetbalt er eigenlijk nog meer op deze club?
Dat was een van de redenen dat ik de vacante plek in bestuur de Kleuver opvulde. Het biertje en promopraatje op het Neude van de voorzitter (kom er bij, je past er echt perfect bij en nog meer moois) waren mooi meegenomen. Mijn besluit stond namelijk al vast. In het bestuur leer je pas echt wat een voetbalclub inhoudt. En ik moet zeggen dat mijn verwachtingen meer dan waargemaakt zijn. Niet alleen de bestuurservaring en de leuke groep die je vormt zijn meegenomen, ook leer je bijna iedereen in de club kennen. Van Heren 10 tot dames 1. Of anders kent iedereen mij wel (anders heb ik wat fout gedaan). Tot zover zorg nummer twee, het gaat de goede kant op.
Rest nog de wedstrijddag. Bij voor mij vanzelfsprekende zaken als de velden en de limonade ging een wereld voor me open. Zelf het veld gereedmaken, anders wordt er niet gevoetbald. Dat moest het bestuur doen blijkbaar. Limonade is voor E-tjes, thee wordt hier gedronken. En zorg ervoor dat het op tijd klaar is, anders krijg je boze teams. Om nog maar te zwijgen over de scheidsrechters. Niks geen blik met gretige scheidsrechters die een wedstrijd willen fluiten. Bellen, bellen en nog eens bellen. Gebeurde dit ook allemaal bij mijn oude club? Mede dankzij een fantastisch bestuur en met hulp van de aanvoerders is het allemaal gelukt. Weg zorgen!
Door de afgelopen 2 jaar, en zeker het laatste jaar, ben ik veranderd, ten goede. Meer verantwoordelijkheid, meer openstaan voor nieuwe dingen. Enkele eigenschappen die je op onze club kan leren. Ik kan dan ook iedereen aanraden om hierheen te komen. Of je nou alleen voetbalt, ook een commissie doet of zelfs het bestuur ingaat, Odysseus is een ervaring die je niet vergeet. Mochten jullie nog mensen kennen die wel willen maar toch zitten te twijfelen: stuur ze maar door. Ook ik was ooit zo.
‘Ik heb een groen shirt met witte broek aan straks’, zegt het nieuwe lid. ‘Perfect’, hoor ik Jesse zeggen, ‘maar doe ook even dat blauwe hesje met nummer 5 aan. Dan kunnen we je makkelijker in de gaten houden’. Professionaliteit noemen ze dat. Zijn al mijn angsten en zorgen toch ongegrond gebleken.
Alex Dijkstra
Wedstrijdsecretaris Heren
(P.S.: Excuses dat dit stuk zo laat is. Hoewel ik op Odysseus goede eigenschappen heb bijgeleerd, heb ik sommige slechte nog niet afgeleerd. Beschouw dit als de column voor juni en juli. Hij is dan ook iets langer.)