Oma's wijze woorden
Speerpunten, mooie plannen, nieuwe ideeën. Elk bestuur heeft ze en ieder jaar worden ze doorgevoerd. Hoe groter, hoe beter. Dus toen anno september 2009 het idee van een bestuurscolumn werd geopperd, werd daar unaniem mee ingestemd. De maanden vlogen voorbij, en ik zag hoe mijn medebestuursleden stuk voor stuk een prachtige column afleverden. En hoe meer de leesvreugde toenam, hoe groter de paniek toesloeg. Ik ben een vrouw van het gesproken woord, niet van het geschreven. Immer kies ik verbaal over schriftelijk. Maar niet vandaag dus. Want mei is mijn maand. En de missie is een column. Help.
Je moet begrijpen, ik ben de jongste niet meer. Met mijn vierentwintig jaar het oudste bestuurslid van de vereniging. Het jeugdige enthousiasme wat mijn medebestuurders siert, heb ik achter me moeten laten. Mijn motto: Oude beren dansen leren, is zwepen verknoeien. Mijn tijd om te leren hoe ik een column moet schrijven, is voorbij.
Of toch niet?
Wijsheid komt met de jaren. Ik zag het dit jaar in Cees, die Heren 1 naar het kampioensschap loodste. Ik zag het in Marco, die tezamen met Bake het hoogst haalbare bereikte met Heren 2. Ik zag het in onze Commissie van Advies, die ten alle tijden garant stond voor goede raad. En het werd me opnieuw duidelijk toen ik zag hoe onze alumni van de zondag op fantastische wijze een vrijwilligers/sponsordag in elkaar gedraaid hadden. Dit is geen toeval meer. Als oude honden blaffen, is het tijd om op te letten.
De wijze Henny Huisman leerde ons al in de vorige eeuw tijdens de mini-playbackshow dat oud gedaan, jong geleerd is. Ik moet het onze Henny meegeven: hij heeft een punt. Of het nu gaat om speechen of om de keet runnen; om wedstrijdformulieren invullen of om honderden mensen enthousiast maken; om sponsoren strikken of om begrotingen maken; om tachtigtwintigen of om beleid maken; ja, zelfs als het gaat om columns schrijven; vrijwel alles moet je leren, voordat je het kan. En als je het eenmaal kan, dan ben je weer een stapje wijzer.
Ons bestuur is stukje bij beetje wijzer geworden dit jaar. Zelfs ik, ondanks mijn ouderdom, heb ontzettend veel geleerd. Gelukkig. Want zo blijkt toch maar weer: je bent nooit te oud om iets nieuws te leren.
Of wellicht ben ik toch niet zo oud als mijn bestuur me wil doen laten geloven ;)
(Grand-)Monica
Penningmeester