Zaterdag: Keetdag!
Ga je in het bestuur dan zit je ook wel eens in de Keet om de thuiswedstrijden in goede banen leiden. Eigenlijk is de Keet toch een beetje jouw domein in je bestuursjaar: je bestuurshonk.
Het is natuurlijk niet de mooiste ‘bestuurskamer’ die je je voor kunt stellen en de aftakeling is op sommige plekken goed zichtbaar. Zo zitten er wat scheuren in de muur, een gat in de vloer, en kun je maar beter niet te veel zware bekers op de pronkstukkenplank zetten, want het wandje waaraan deze plank is bevestigd, is niet zo stevig. Daarnaast is de Keet ook niet heel ruim, waardoor de pronkstukkenplank bevestigd is vlak naast de hendel om het rolluik naar boven/beneden te hijsen. Het rolluik dient dan ook met zeer grote inachtneming te worden bediend, omdat anders de bekers van de plank vallen. Overigens niet zo gek dat de plank niet te zwaar kan worden belast als je ziet wat er voor (verrotte) houtsnippers naar beneden komen dwarrelen als je een keer (als uiting van enthousiasme) hard op het schuifraam slaat.
Maar ach, ondanks alles is de Keet toch een goed bestuurshonk: je zit er warm en droog bij slecht weer, er staat een koelkast, je kunt er koffie en thee drinken, je kunt er je krantje lezen, en je kunt er heerlijk in het zonnetje wakker worden.
In de Keet leer je wat de praktische kant van het voetbalbestuur inhoudt, en dat beperkt zich niet tot het invullen van wedstrijdformulieren. Want hoe ga je om met een tegenstander die dankzij de KNVB al om half 10 voor de deur staat, terwijl ze pas om 12.15 uur hoeven te spelen? Of met een opstootje in het veld? Met theekannen die op mysterieuze verdwijnen terwijl er nog teams zijn die thee moeten krijgen? Met een kleedkamertekort? Zomaar wat dingen waar je tegenaan kunt lopen op een Keetdag en die zo’n dag net weer wat interessanter maken.
Naast onverwachte calamiteitjes, gebeuren er ook onverwacht leuke dingen: de leidster van een tegenstander die schaterend meelacht om onze gesprekken over recentelijke Ody-ontwikkelingen en zo lang mogelijk blijft hangen; een dankbare keeper die zijn eigen handschoenen is vergeten en ons reservepaar kan lenen; het ongeloof in de ogen van tegenstanders die horen dat de hele vereniging door studenten wordt gerund; de leider van een tegenstander die z’n hele levensverhaal op tafel legt; een groot aantal Ody-toeschouwers langs de lijn; de populariteit van de Fatboy; en niet te vergeten een kampioenschap van Heren 1 dat een week eerder dan verwacht plaatsvindt en uitmondt in een prachtig feest.
En dan heb ik het nog niet eens over alle leden waarmee je in contact komt, want iedereen draagt zijn steentje bij om een wedstrijddag goed te laten verlopen: scheidsrechters, Madames van de Dag, trainers, aanvoerders, commissieleden, et cetera.
Maar de Keet is ook de Keet waar we na dit seizoen afscheid van gaan nemen: nieuwe velden, nieuwe Keet. En dat is maar goed ook als je kijkt naar de bouwkundige gebreken die dit honk heeft.
Desalniettemin zal ik nog wel eens met weemoed terugdenken aan de Keet. De Keet waar ik zat met Jan Willem die voor de wedstrijd of in de rust standaard Memories of Sexy Bitch over de velden liet schallen. Of met Carel en z’n (soms) geniale woordspelingen. Met Maarten en z’n (evenwel soms) geniale that’s what she said grappen. Met Carolien en haar aanstekelijke giechellach. Met Monica die in april eindelijk leerde hoe je koffie moet zetten (even though it’s not really her cup of tea). En natuurlijk met de échte wedstrijdsecretarissen Tamar en Alex die zich altijd opstelden als eindverantwoordelijke. Tamar van wie ik soms een half uurtje langer in bed mocht blijven liggen “omdat er toch niet zoveel hoefde te gebeuren om kwart voor 9 ’s ochtends,” en Alex die gewoon zelf een wedstrijd ging fluiten (en zijn eigen wedstrijd ervoor opgaf!) toen een scheidsrechter niet op kwam dagen.
Ja, de Keet maakt toch op vele manieren deel uit van je bestuursjaar; en die Keet ga ik stiekem toch wel een beetje missen..
Karlijn van Ramshorst
Secretaris